Mijn persoonlijk verhaal: vitamine B12 tekort is een hel!

Mijn persoonlijk verhaal: vitamine B12 tekort is een hel!

De reden dat vitamines mij zo interesseren is niet alleen omdat ik gezonder wil leven. Het zit bij mij nog veel dieper dan dat. Vandaag neem ik jullie mee in mijn eigen avontuur van vitamine B12 tekort. Een gewaarschuwd mens telt voor 2!


Het begon ongeveer 10 jaar geleden. Ik was een meisje van 14-15 jaar, ging vrolijk naar school, volgende VWO en had een gezellige groep vriendinnen waar ik af en toe lekker mee naar de stad ging of een jeugdfuif. Maar toch voelde ik me niet altijd hetzelfde als al mijn vriendinnen.

Ik kwam steeds vaker met hoofdpijn terug van school. Geen gewone hoofdpijn, maar echt een hoofdpijn waarvan ik met mijn ogen dicht op bed moest gaan liggen en niet meer vooruit te branden was. Ook op school merkte ik dat ik niet altijd vooruit kwam: zeker met gym. We hadden een, wat wij noemden, piepjestest. Ik denk dat deze nog steeds in vele scholen wordt gebruikt. Je moet tussen 2 piepjes van de ene kant naar de andere kant van de gymzaal lopen, en de piepjes gaan steeds sneller. Hoe langer je het vol hield, hoe hoger je ‘niveau’ was. Terwijl iedereen vrolijk doorrende, zat ik al hijgend aan de zijkant en belande ik met een niveau 3 (ofzoiets) op mijn cijferlijst. De gymleerkracht meldde mij dat dit uitzonderlijk was en of ik wel eens was getest op astma.

Gelukkig was ik buiten dat nog altijd een vrolijk kind, maar mijn moeder besloot toch om even naar de dokter te gaan om wat dingen na te kijken vanwege de hoofdpijn en vermoeidheid. Zo gezegd zo gedaan. Prikje voor de ijzer: nee deze was in orde. Prikje voor Pfeiffer: nope ook dit was niet te vinden in mijn bloed. Vervolgens kreeg ik van de dokter maar te horen dat ze niks konden vinden en dat ik maar ‘gewoon zo door moest gaan.’ Ik kan nog steeds niet bevatten dat die dokter mij zo naar huis heeft gestuurd zonder verder onderzoek.

 

vitamine b12 tekort persoonlijk verhaal ervaring gevolgen symptomen


Ik legde het een beetje bij mij neer, en een paar jaar later gingen we verhuizen naar België. Terwijl ik daar mijn plekje probeerde te vinden op school en tussen nieuwe vrienden stak weer mijn gezondheid de kop op. 16-17 jaar, jong, de tijd om af en toe op stap te gaan.. Maar in plaats daarvan sliep ik in de weekends 12 uur aan een stuk en was ik nog doodmoe. Futloos, geen zin om leuke dingen te doen. Ook werd ik extreem duizelig, waardoor ik zelfs niet meer naar school durfde te gaan, bang dat ik van mijn sus zou gaan. Mijn spieren deden pijn, alles deed pijn.

Helaas werd ik op school bekeken als een apart meisje in die tijd, ik was er niet vaak, groepswerken waren een ramp omdat ik weinig fut had, en gym probeerde ik ook zoveel mogelijk te missen. Erg pijnlijk voor iemand die in de knoop zit met haar eigen gezondheid.

Maar daar was een lichtpuntje: de dokter in België wou mij wel helpen. Toen ging het heel snel, voor ik wist had ik een uitslag: je hebt vitamine B12 tekort. Wat een verademing dat er eindelijk duidelijk was wat er scheelde met mijn lijf. Het kwam door een verstoring in de opname en de oplossing was ook nog eens zo simpel: spuitjes!

Mijn lichaam kon weer van start. Ik ging beter worden, ik voelde dat ik eindelijk weer een fitte tiener kon zijn! De spuiten hadden even tijd nodig, maar na enkele maanden voelde ik zeker de klachten minderen en kon ik in ieder geval weer fatsoenlijk naar school. Zo kon ik weer enkele jaren vooruit, weliswaar met spuiten, en af en toe nog wat klachten.


Totdat mijn ouders door omstandigheden weer terug moesten verhuizen naar Nederland. Geen probleem, ik was ondertussen een sociaal meisje geworden die hier en daar vrienden had en kon maken zodat ik overal een beetje thuis was. Ik zat nog steeds goed in mijn vel.

Even naar de nieuwe dokter om te bespreken dat ik om de 2 weken een B12 spuit krijg. Maar owjee, daar begon de ellende. De dokter was het er niet mee eens. Hij zei dat het een hype was, het zat tussen mijn oren. Toen ik vertelde dat ik wel degelijk klachten had na 2 weken vertelde hij dat dit een soort gewenning was, een verslaving. Teleurgesteld ging ik naar huis, het voelde net of de dokter mij aanzag voor een aansteller. Wat moest ik nu? Zou het dan toch zo zijn wat de dokter zegt? Zou ik zonder de spuiten ook verder kunnen?

Toch besloot ik naar een andere dokter te gaan om te luisteren hoe zij erover dacht. Ze nam mij iets serieuzer, maar wou wel eerst mijn bloedwaardes controleren. Een aantal weken verder kreeg ik de uitslag: de bloedwaardes bleken oké, niks mis met mij.

vitamine b12 tekort persoonlijk verhaal ervaring gevolgen symptomen


Ik kwam weer in de dagelijkse sleur van school en werk en zetten de beslissingen en de uitslagen van de dokters maar even opzij. Maar langzaam voelde ik dat ik niet meer mezelf was. Ik was schreeuwerig, kreeg meteen een huilbui als iets me niet lukte, schoot in de stress als de druk ook maar iets te veel werd. Weer leed mijn sociale leven en mijn schoolwerk onder hoe ik in mijn vel zat.

Maar misschien was het dat wel gewoon? Zat ik gewoon even niet in mijn vel. Veranderen van puber naar vrouw, een aantal keer verhuizen, ja dat was het vast. We moeten toch gewoon door blijven gaan zei de dokter?

vitamine b12 tekort persoonlijk verhaal ervaring gevolgen symptomen


‘Schat, ik heb hoofdpijn.’ ‘Schat, ik heb weer hoofdpijn.’ Waarop mijn vriend vraagt ‘Hoe komt dat? Alweer?’. Ja ik moest toegeven, de laatste tijd had ik inderdaad vaak hoofdpijn. Ik merkte ook dat mijn conditie weer achteruit ging en happy was ik ook niet meer. Ik begon weer een dieptepunt te raken, ik voelde hetzelfde opkomen als bijna 10 jaar geleden..

Nee dat wou ik niet, ik laat me niet uit de weg slaan door iets wat ‘tussen mijn oren zit’. Ik stapte naar de dokter en eiste een nieuw bloedonderzoek. We waren ondertussen ook al 1 jaar verder, dus dat keurde ze goed. Zo en nu was ik benieuwd waar de uitslag.

Ik moest er zelf achteraan bellen, ik moest zelf een afspraak maken om mijn waardes nog eens te bespreken. Maar daar zat ik dan: tegenover de dokter die op haar computerschermpje keek naar de waardes. ‘2 jaar geleden: rond de 350. 1 jaar geleden: rond de 270.’ hoorde ik haar voorlezen. De laatste uitslag: ‘153’. Ja dat is toch weer serieus gezakt en gaat richting een tekort.

BAM! Het zat niet tussen mijn oren, ik was geen aansteller, ik ben niet gek en ik zal het ook niet zijn. De waardes zakken, mijn lijf krijgt het niet uit voeding, de spuiten van 2 jaar geleden raken ook op. Eindelijk weer erkenning, eindelijk weer wat opgelucht!


vitamine b12 tekort persoonlijk verhaal ervaring gevolgen symptomenMijn dokter wil op dit moment eerst starten met 1 spuit om de 2 weken, en na 5 spuiten nog eens mijn bloed nakijken. Ik ben bang dat de vertekende waardes in het bloed weer de kop op steken en dat ze er dan weer een stop opzet. Maar de komende weken kan ik me weer een beetje opkrikken en weer genieten van mijn leven.

Laten we hopen dat de dokter ook na deze weken beseft dat ik niet kan stoppen met de spuiten. Na al die ups en downs ben ik er wel klaar mee en wil ik een balans in mijn lichaam. Ik wil beter worden, door het leven zonder elke dag die klachten, zou dit mijn gelukkige toekomst kunnen worden?


Dit verhaal was nog maar een ‘verkorte’ versie. Het betreft 10 jaar vechten, van happy naar helemaal down, en nog steeds ben ik er niet. Dokters zijn laks, dokters weten nog steeds niet alles van gezondheid en dokters moeten meer naar klachten van patiënten luisteren.

Ik ga dit weekend 4 dagen naar een festival, en het is voor mij een hele uitdaging. Ik ben benieuwd hoe ik het volhou en hoe ik mij de dagen erna ga voelen, maar ik wil weer genieten! Punt.



Ik ben geen dokter. Dit artikel is alleen gebaseerd op eigen ervaring en research.
Je kan mij ook volgen op Instagram, Facebook, Pinterest en Bloglovin.
Wil je zeker geen post missen? Abonneer je dan op mijn nieuwsbrief via dit formulier.
 


 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *